Het leven dat je leidt is dat wel van jou?

Loslaten wat vanzelfsprekend lijkt is niet gemakkelijk.

Sommige keuzes lijken vanzelfsprekend. Is dat wel zo?

Je koos een goede opleiding, je vond een goede baan, je zette de juiste stappen — en toch voelde het onderweg soms meer als een vooraf bepaald pad dan als een vrijwillige keuze. Alsof je iets goed te bewijzen had, of iemand niet mocht teleurstellen, zonder dat iemand dat ooit aan je gevraagd had. Het was gewoon iets wat je uit loyaliteit te doen had.

Twijfel

Ik zag dit een tijdje geleden tijdens een leiderschapstraining die ik faciliteerde. Een van de deelnemers, kind van gevluchte ouders, doorliep een fantastische carrière en kreeg de kans om als 'high potential' naar een leiderschapstraining te gaan. Deze persoon deed waar hij goed in was: op hoog niveau presteren, een stabiel bestaan opbouwen, iets neerzetten waarvoor zijn ouders de kans niet hadden gekregen. Op papier klopte alles. Maar ergens tijdens die training ontstonden de twijfels.

Schuld

Ouders die letterlijk alles hadden opgegeven voor hun kinderen — dat woog mee in bijna elke beslissing die hij nam. Zonder dat hij zich dit realiseerde. Niet omdat zijn ouders dat ooit van hem hadden gevraagd. Maar omdat ergens, diep vanbinnen, het gevoel was ontstaan dat hij het aan hen verplicht was. Zij hadden immers alles voor hem opgeofferd. Elke stap die hij zette, was onbewust, zonder dat hij zich dit realiseerde, een antwoord op wat zijn ouders hadden opgeofferd.

Vanzelfsprekend.

Tijdens de training kwam hij tot de conclusie dat hij dingen aan het doen was waar hij niet volledig achterstond. Hij kwam tot het inzicht dat hij bezig was een schuld af te lossen. Niet met geld, maar met de keuzes die hij maakte. Het voelt niet als schuld. Het voelt als vanzelfsprekend. Als "dit hoort erbij". Uit liefde naar je ouders, uit loyaliteit, uit verantwoordelijkheid. Hard werken, geld verdienen, zorgen dat niemand iets tekort komt. Tot het moment dat hij merkte dat zijn eigen gevoel niet meer mee deed.

Het leven dat je leidt is dat wel van jou

Tijdens de training kwamen we uit bij de vraag die iets in beweging zette: "wat zouden jouw ouders het allerliefste voor jou willen? "Niet: "Wat verwachten ze van je?" Niet: "Wat zou hen trots maken?" Maar wat zouden ze, vanuit hun eigen liefde voor jou, het liefste voor je wíllen?

Een antwoord kwam er niet meteen. Het duurde nog een tijdje voor de inzichten kwamen. Zijn ouders hadden nooit compensatie gevraagd voor wat zij hadden opgegeven. Ze wilden vooral dat hun kind gelukkig zou zijn — op zijn eigen manier, met zijn eigen keuzes.

Besef

Dat besef kwam met kleine stappen, niet opeens. Het besef bleef groeien, en uiteindelijk was het genoeg om een andere richting te durven kiezen. Niet een aangepaste versie van het oude pad, maar een volledig nieuwe koers, gedreven door eigen ambitie en passie in plaats van wat hij dacht verschuldigd te zijn.

Loyaliteit

Dit patroon is niet uniek voor kinderen van gevluchte ouders. Het duikt overal op waar loyaliteit aan ouders, bewust of onbewust, is gaan bepalen wat iemand "hoort" te doen. Bij wie de familie financieel afhankelijk is geworden. Bij wie de eerste in de familie is die studeerde. Bij wie ooit voelde dat een ouder pas rust zou hebben als hij of zij het "goed" deed.

Overweging

Als jij jezelf hierin herkent, is de vraag "het leven dat je leidt, is dat wel van jou" voor jou het overwegen waard. Niet om je ouders tekort te doen, maar om onderscheid te maken tussen wat uit loyaliteit komt en wat vanuit je eigen passie komt. Dat onderscheid maken is precies waar verandering begint.

Herken je dit en wil je dit verder onderzoeken?

Plan een gratis kennismakingsgesprek