top of page

Ga maar ontdekken, ik ben er wel

Foto van schrijver: Tiemo
Tiemo
14 nov
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 15 nov

Als het leven één grote ontdekkingstocht is, durf je dan los te laten?
Als het leven één grote ontdekkingstocht is, durf je dan los te laten?

Onlangs was onze kleinzoon een weekend bij ons. Hij zong regelmatig een liedje dat hij op de kinderopvang had geleerd. Over een olifantje dat met zijn moeder in het bos wandelt en te horen krijgt dat hij haar hand niet los mag laten. Hij zou immers kunnen verdwalen. Een onschuldig kinderliedje, met de beste bedoelingen gemaakt voor peuters en kleuters. Toch bleef het bij me hangen. Hoe vroeg leren we eigenlijk al dat het onbekende eng is?


Afleren


Grappig genoeg zingen we zulke liedjes vaak zonder erbij stil te staan. Maar eigenlijk zeggen ze veel over wat we kinderen meegeven: blijf bij wat veilig en bekend is. En dat stopt niet als we volwassen worden. Ons hele leven leren we dingen af. Omdat we bang zijn voor de gevolgen, of omdat het nu eenmaal niet zo hoort.


Herkenning


Ik zie het regelmatig om me heen. In mijn werk, in mijn coaching en ook gewoon in mijn eigen omgeving. Leidinggevenden die geen keuzes durven te maken. Goed opgeleide mensen die blijven hangen in een baan waar ze eigenlijk niet gelukkig van worden. En mensen die in een relatie blijven hangen die al lang niet meer klopt. Kennelijk voelen ze (nog) niet de veiligheid om te onderzoeken wat er nog meer mogelijk is. Want als je dat doet, kom je misschien tot een keuze die veel verandert. En dat is spannend, toch?


Toestemming


Wat me daarbij opvalt, is dat veel mensen wachten op toestemming. Van een leidinggevende, een partner of soms zelfs nog van hun ouders. Pas als iemand anders zegt dat het mag, durven ze zelf te kiezen. Net als het olifantje, dat niet loslaat zolang zijn moeder zegt dat het gevaarlijk is. Zelf kiezen vraagt vertrouwen. En dat is naar mijn mening precies wat we vaak hebben afgeleerd.


En ja, toen ik besloot om mijn eigen coachingbedrijf te beginnen, was dat ook spannend. Een sprong in het diepe. Niet weten of ik het zou kunnen en de veiligheid loslaten van al die dingen die ik al kon en kende.


Ontdekken


Hoe mooi zou het zijn als we elkaar wat vaker uitnodigen om los te laten. Dingen verkennen in plaats van te waarschuwen voor wat er allemaal fout zou kunnen gaan, voor de gevolgen of voor de spijt als iets anders uitpakt dan je had verwacht.


Hoe vrolijk en goedbedoeld ook, ik heb besloten het liedje niet meer met mijn kleinzoon te zingen. En als we samen in het bos wandelen, zorg ik dat hij zich veilig voelt en daag ik hem uit om op ontdekking te gaan. We leren onze kinderen en kleinkinderen immers al genoeg af. Met de beste bedoelingen, en vaak zonder dat we het zelf doorhebben.


In mijn werk probeer ik hetzelfde te doen. Mensen uitnodigen om het vertrouwde los te laten, ook als dat tot een andere uitkomst leidt dan ze hadden gepland. En gebeurt dat, dan probeer ik er te zijn, waar dat binnen mijn mogelijkheden ligt.


Ga maar ontdekken, ik ben er wel


Beschermen hoeft wat mij betreft geen tegenpool te zijn van ontdekken. “Ga maar ontdekken, ik ben er wel” is immers ook een manier van beschermen. En misschien is het precies de toestemming die iemand nodig heeft.


Dus laten we de olifant maar eens benoemen. In de kamer, of in het bos. Die angst voor het onbekende kennen we allemaal, maar we spreken hem zelden uit. Misschien, heel misschien, maken we elkaar dan wat minder bang.


En jij? Waar wacht jij nog op toestemming? En van wie eigenlijk?



Opmerkingen


Het is niet meer mogelijk om opmerkingen te plaatsen bij deze post. Neem contact op met de website-eigenaar voor meer info.
bottom of page