Je bent een ramptoerist!

Wanneer werd jij voor het laatst beschuldigd van iets waar je je niet in herkende?

Ik ben niet iemand die in de benen springt zodra er een ambulance of brandweerwagen voorbijrijdt. Toch werd ik onlangs uitgemaakt voor ramptoerist — omdat ik rustig wachtte terwijl iemand een onhandige actie in een parkeergarage nog onhandiger probeerde te corrigeren. Zo ontstond de titel voor dit blog.

Reactie

Mijn eerste reactie: boos worden en vragen wat deze meneer bezielde om me uit te schelden voor ramptoerist, terwijl ik rustig had gewacht tot hij zijn auto uit het invalidenparkeervak kon rijden. Ik heb het niet gedaan. Maar het bleef wel hangen — en dat vond ik zelf het interessantste van de hele situatie. Want seconden eerder had ik nog bewust ruimte gegeven om aardig te zijn. Waarom sloeg dat dan zo snel om in de behoefte om net zo onaardig te reageren als hij?

Geraakt

Als ik erop terugkijk, ging het eigenlijk niet eens over de manier waarop deze meneer reageerde. Mijn reactie werd door iets anders veroorzaakt. Ik voelde me niet serieus genomen voor wat ik had gedaan — namelijk ruimte geven, geduld hebben, aardig willen zijn. Ik werd boos omdat ik me onheus bejegend voelde. Achteraf best leerzaam, zo'n primaire reactie.

Boos

Boosheid heeft een slecht imago, alsof het iets is dat je niet mag tonen of waar je je voor moet schamen. En toch worden we allemaal wel eens boos toch? Vaak valt er iets te leren. In mijn geval werd er iets geraakt waar ik als kind mee te maken had: het gevoel niet gerespecteerd te worden. Van één van mijn mentoren heb ik geleerd dat zo'n reactie vaak betekent dat er, zoals hij zegt 'nog iets te doen' is. Dat klopt in mijn geval. Na al die jaren komt dat nare gevoel af en toe nog terug. Het goede nieuws: ik herken het inmiddels sneller dan vroeger.

Kans

Dit voorval lijkt op zich onschuldig maar is dat niet altijd. Iemand raakt gefrustreerd omdat een fout door iemand anders gezien wordt. Grappig genoeg speelt hetzelfde patroon net zo goed op de werkvloer. Denk aan een medewerker die zich niet gehoord voelt in een overleg. Een opmerking die harder aankomt dan bedoeld. Een gevoel van "er niet toe doen". De felheid van iemands reactie zegt op zo'n moment vaak meer over wat er geraakt wordt dan over de directe aanleiding. Als leidinggevende biedt dat je een kans: niet om de reactie af te doen als overdreven of deze persoon aan te spreken op ongewenst gedrag, maar om het gesprek aan te gaan over wat er onder de oppervlakte speelt.

Je bent een ramptoerist

Niet elke boze reactie hoeft onderzocht te worden. Maar soms is het de moeite waard om je af te vragen: waarom reageer je zoals je reageert? En wat kun je daar van leren? Vaak is het antwoord te vinden buiten het specifieke voorval. Mij heeft het in elk geval opgeleverd dat het gevoel van niet serieus genomen worden uit mijn jeugd nog steeds af en toe de kop opsteekt — en dat het iets is vanuit het verleden, dat niets zegt over hoe ik nu ben.

Ik was geen ramptoerist die dag. Wel iemand die weer eens merkte hoeveel er kan schuilen in een simpel woord in een parkeergarage.

Herken je dit soort momenten — waarin een kleine gebeurtenis een onevenredig grote reactie oproept? Zie het als een kans om te ontdekken wat zulke reacties je vertellen, zonder ze te negeren.